موسي عليه السلام با «يوشع‌بن نون» در راه بودند که ناگهان، نعلين موسي پاره شد و خاري در پايش فرو رفت و خون از آن جاري شد. موسي رو به آسمان گفت: خدايا! مگر از من گناهي سر زده است که به چنين کيفري، در دنيا مبتلا مي‌شوم؟

ابراهيم عليه السلام به سرزمين کربلا رسيد. آرام آرام با مرکبش مي‌گذشت که ناگهان به گودال قتل‌گاه رسيد و اسب، او را به زمين زد. ابراهيم عليه السلام زبان به استغفار گشود و عرض کرد: خدايا! از من، چه خطايي سر زده است که به اين بلا دچار شدم؟

حادثه کربلا آنقدر وحشیانه بود که تا کنون مانندی نداشته.تمامی پیامبران و امامان ما بر مصیبت عاشورا گریسته اند.

عجله کنيد: «همه سوار بر کشتي شويد. کودکان را فراموش نکنيد. عذاب خداوند نازل شده است» اين کلامي بود که حضرت نوح عليه السلام به قوم خود مي‌گفت: از آسمان و زمين آب فوران مي‌کرد. وزش باد شديد نيز وحشت و اضطراب مردم را دو چندان کرده است. همه بر کشتي سوار شدند و کشتي بر امواج پر تلاطم آب سرگردان شد. مدتي در راه بود که ناگهان از حرکت ايستاد. نوح عليه السلام، مضطرب و نگران با خود مي‌گفت: خدايا! چه شده است؛ چرا کشتي حرکت نمي‌کند؟